Mei 2026

Als ik met iemand op straat loop, ben ik me doorgaans bewust van het feit dat anderen kunnen horen wat ik zeg. Persoonlijke of privacygevoelige onderwerpen bewaar ik liever voor een ander moment of omgeving. Maar soms gebeuren er dingen die je niet kunt voorzien.

Een andere dag was ik ook met mijn hond onderweg. Na het uitlaten liet ik hem snuffelen op het grasveld voor een museum, vlakbij mijn woning. Ineens hoorde
ik een stem: een mevrouw vroeg me wat er op het bord stond. In een flits schoot door me heen dat dat een vreemde vraag was, zeker aan iemand met een geleidehond en een herkenningsstok in haar hand. Maar ik bedacht ook cynisch dat er misschien wel "Verboden voor honden" op dat bord kon staan! Ik antwoordde dat ik het niet wist, omdat ik blind ben. Ze moest lachen en zei dat dat heel toevallig was; zij was zelf zeer slechtziend. Dus helemaal geen rare of dubbelzinnige vraag.

Het is algemeen bekend dat mensen elkaar, bewust of onbewust, kunnen beoordelen op uiterlijk. Die eerste indruk blijkt niet altijd juist te zijn. Maar het wordt een ander verhaal als dat ook uitgesproken wordt. Zo trof ik eens een taxichauffeur die meende dat ik ijdel was. Hij baseerde dat op het feit dat ik een bril droeg en met een geleidehond liep. Ik vond dat nogal kortzichtig, maar ik ben er toen niet op ingegaan. Wat zou ik ermee opschieten?

Ook herinner ik me een opmerking van een man die gordijnen kwam ophangen die we kort daarvoor in zijn winkel hadden gekocht. Hij groette me en merkte op dat ik toch wel in het donker zat. Na een korte stilte voegde hij eraan toe: "Oh, maar dat zit jij altijd," terwijl hij een bulderende lach liet horen.
Het leek hem vast een goede grap, maar ik vond van niet.